To się nie stało tak nagle,
Jakby się nie wydarzyło wcale,
Przygniata mnie to niemale,
Przypomina o sobie stale,
Zauważam, bolesne detale.
Bynajmniej chcę żyć,
Niech powie ktoś "RYCZ!".
Ja czuję tę smycz,
To mnie trzyma na uwięzi,
W ryzach, bynajmniej pieści,
Na nic, moje ryki i pieśni,
Na nic, krzyki i ból pięści.
Znów mi się nie szczęści,
Smutkowi i bólom oddaję cześć i
Rozbija mnie to na części.
Pierwsza przybyła,
Sprzeczne uczucia pogodziła.
Druga to skleiła
I Era Mroku nastąpiła.
Trzecia nie zwątpiła,
Ja uciekłem, nie ona zostawiła.
Czwarta, na mnie zła,
Na nogi postawiła, najlepiej pocieszyła,
to ona mnie odświeżyła, nie zmieniła,
Demona obudziła.
Piąta, od razu skrzywdziła,
Jest groźna, choć jej mina była miła.
Szósta przytuliła,
Na duchu podnosiła i "koniec z tym" zarządziła.
Siódma, to ona niestety wystąpiła,
Zmyliła, dla mnie jak cukierek i lalka, słodka i miła.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz